حد فاصل حضور آقای احمدینژاد در دانشگاه امیرکبیر که با اعتراضاتی روبهرو شد تا روز دوشنبه 16 مهرماه که در تالار علامه امینی دانشگاه تهران با دانشجویان روبهرو شد، تفاوت اساسی در نحوه برگزاری مراسم به وجود آمد. گردانندگان مراسم و یا بهتر بگویم برنامهریزانی که تدارک برنامه آقای رئیسجمهور را بر عهده دارند به باور من برخلاف رئیسجمهور، روحیه دانشگاهی ندارند.
...
دانشگاه تهران مهمترین مرکز علمی کشور است، حضور در این دانشگاه با برنامهای که روز دوشنبه برای رئیسجمهور دانشگاهی تدارک دیده شده بود به شدت بحثانگیز است. چگونه میتوان قبول کرد، رئیسجمهور دانشگاهی بپذیرد دانشجویان به دو دسته مخالف هم در حضور وی تقسیم شوند و گروهی به عزت و احترام در محل سخنرانی حاضر شوند و از ورود گروهی دیگر حتی به صحن دانشگاه جلوگیری شود تا جایی که دانشجویان مجبور شوند در خانه خود را بشکنند و وارد محوطه دانشگاه بشوند.
...
آیا صحیح است که مسیر اصلی خروج رئیسجمهور با آن چرخش اتومبیل که دانشجویان ناظر آن بودند تغییر کند و رئیسجمهور به جای مسیر اولیه خیابان 16 آذر از طریق خیابان قدس به خارج هدایت شود تا با دانشجویان برخورد نکند. این حرکت برای همیشه در ذهن دانشجویان باقی خواهد ماند. قصد آن ندارم که مقایسهای بین سخنان رئیسجمهور و پاسخهای ایشان در دانشگاه کلمبیا و سخنان ایشان در دانشگاه تهران داشته باشم.
...
آیا سوالات دانشجویان وطنی سختتر از سوالات دانشجویان دانشگاه کلمبیا بود؟ سوالاتی که به قصد تخریب از قبل تدارک دیده شده بود. اما اینجا دانشجویان خواستههایی داشتند که شما به عنوان فردی دانشگاهی به راحتی میتوانستید پاسخ دهید و محیط دانشگاه را با خود همراه سازید، نه اینکه با برنامه روز دوشنبه عملا دانشجویان به دو دسته تقسیم شدند و این مرزبندی به درگیری لفظی هم کشید. این روز در تقویم دانشگاه چه بخواهید و چه نخواهید، ثبت خواهد شد. کاش به دانشگاه نمیرفتید.
برگرفته از روزنامه اعتماد ملی